RSSWierszowisko
wrz 16
poezja, Rozrywka, sztuka, wiersze
Wiersz biały jest specyficzną formą wiersza. Nie posiada ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada również rymów. Istotna jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. Rzeczywiście nie istotna jest forma przekazu, kluczowy jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest podobnie wymagająca jak poezji tradycyjnej. Zależy to od autora. A wszyscy są w stanie w ten sposób przekazać prywatne myśli i uczucia. Nam pozostaje wyłącznie degustować sie ich poezją, którą tak pieczołowicie każdy artysta tak szanuje.
Nie wiem ilu poetów uważa się za dobrych autorów, a ilu tak zwanych poetów za prawdziwych twórców. Jedno jest bezsporne. Zostaliśmy obdarowani duszą. Czy w siebie przesadnie wierzymy, czy wręcz przeciwnie to wszystko jest nieważne. Istotna jest siła, istotne jest usilne trzymanie się swojego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym albo beznadziejnym, przeskoczysz góry jeżeli już nie zaprzestaniesz. Tak w tym momencie jest z nami poetami wierszokletami.
Wiersze to nasz konik. Niemożliwym jest o niej mówić jak o codziennym hobby. Tutaj jedyne co obnażamy to nasza psychikę. Wylewamy duszę na skrawki papieru, rozbieramy się przed czytelnikiem z masek dnia zwykłego. Jak golaski w centrum aglomeracje musimy odrzucić wstyd i lek przed obnażeniem osobistej duszy.
“Jej niczym piękno włosy”
nieśmiałe powieki uwielbiają na kimś rozłąkę
powieki nieuchwytna łza budzi na nich
wy czekacie na słodkiie powieki
na naszą jak rozłąka rozkosz czeka namiętnie łza